Эгчтэй хийж дуусчихаад миний хөнжилийг сөхөөд ороод ирсэн…..

Намайг Энгүүн гэдэг. Энэ явдал намар оройхон, хөдөө гэртээ бид хоёр үлдсэн тэр нэгэн амралтын өдрөөр болсон юм. Манай аав, ээж хоёр аймаг руу ажил хөөцөлдөхөөр явж, би эгч Жаргалмаатайгаа гэртээ үлдсэн юм. Жаргалмаа хотод сурдаг оюутан, би харин арван жилийн төгсөх ангийн сурагч. Гэр минь эзгүй, бид хоёр л байгаа болохоор нэг талаараа чөлөөтэй, нөгөө талаараа уйтгартай байв.
Орой нар жаргаж, гэгээ тасарч эхлэх үед Жаргалмаа эгч нэгэн залууг дагуулаад ирэв. Түүнийг Тулга гэдэг, эгчийн ангийн залуу гэнэ. Тулга ах гараа ганзгалж, хэдэн лааз шар айраг, бас жаал зугаа идэх юм авчирсан байлаа. Гэрийн дунд зууханд гал дүрэлзэж, агаар дулаахан, шар айрагны бага зэргийн гашуун үнэр гэрийн агаартай холилдон нэг л өөр уур амьсгал бүрдүүлэв.
Тэд намайг ч хамт суухыг урьж, бид гурав тойрч суугаад юм идэж, шар айраг шимэнгээ яриа өрнүүллээ. Тулга ах их нээлттэй, хөгжилтэй хүн юм. Жаргалмаа эгч тэр хоёр хоорондоо үе үе ширтэлцэж, бие биенээ өдөж инээлдэхийг хараад надад нэг л хачин, сониуч мэдрэмж төрж байлаа. Шар айраг уух тусам миний толгой бага зэрэг манарч, бие минь халуу дүүгэж, эргэн тойрон дахь чимээ авиа илүү тод сонсогдож эхлэв.
Удалгүй шөнө болж, бүгд унтахаар болов. Манайх монгол гэр болохоор ердөө хоёрхон ортой. Нар зөв эргэхэд зүүн талын ор минийх, баруун талын ор нь аав ээж хоёрынх байдаг. Жаргалмаа эгч Тулга ахтай нэг орон дээр, би нөгөө орон дээр ганцаараа унтахаар хэвтлээ. Гэрэл унтраахад гэрийн дээвэр дээрх жижигхэн өрхөөр сарны гэрэл тусч, бүдэгхэн сүүдэр тоглоно.
Хэвтээд удаагүй байтал хажуугийн орноос шивнэлдэх, хувцас шүргэлцэх чимээ сонсогдож эхлэв. Тэд бие биенээ vнсэж, амьсгаа нь давчдан эхлэхийг би тод сонсож байлаа. Монгол гэрийн чимээгүй орчинд хөнжил хөдлөх, бие биенийхээ арьсанд хүрэх тэр зөөлөн чимээ надад яг хажууд минь байгаа мэдрэмж төрүүлж байв. Би эргэж харан тэдний барааг харахыг хүссэн ч, зүрх хурдан цохилоод хөдөлж зүрхэлсэнгүй.