Тийм caйxaн xүүxэн юу гээд л чaм шиг xөлcний xap aжилчинг xүлээгээд бaйxaв дээ

Миний өглөө бүр цементийн тоос, хатсан модон банзны үнэр, бас нурууны багахан чилээгээр эхэлдэг. Хурууны минь хумс завсраар орсон хар шороо хэзээ ч бүрэн арилдаггүй юм шиг санагдах үе бий. Гэхдээ би үүнээсээ ичдэггүй. Эцэг эхээс минь өвлөгдсөн “хүний гар харалгүй, өөрийнхөө хүчээр амьдар” гэсэн ганцхан зарчим миний нурууг цэх байлгадаг байлаа.

Харин нэг л зүйл миний өөртөө итгэх итгэлийг үе үе ганхуулдаг байсан нь Ану. Ану бол манай дэлгүүрийн нягтлан бодогч. Тэр нартай өдөр гэнэт асгарсан бороо шиг тийм л тунгалаг, бас гэнэтийн хүн. Түүнийг ажилдаа ирэхэд дэлгүүрийн харанхуй булангууд ч гэрэлтэх шиг болдогсон. Бид хоёр өглөө бүр кофе уунгаа хэдэн үг сольдог, орой ажил тарах үед автобусны буудал хүртэл хамт алхдаг байлаа. Тэр надад өөрийнхөө мөрөөдлийг, уншсан номынхоо тухай, харин би түүнд хөдөө өнгөрүүлсэн бага насаа ярьж өгнө.

Гэвч амьдрал зөвхөн бид хоёрын ертөнцөөр хязгаарлагдахгүй. Нэг өдөр ажлынхны зохион байгуулсан жижигхэн хүлээн авалт дээр бүх зүйл өөрөөр эргэсэн юм. Би тэр өдөр хамгийн дайтай гэсэн цамцаа өмсөж очсон боловч дэлгүүрийн борлуулалтын менежер Бат болон түүний найзуудын хажууд “илүүдэл” хүн шиг санагдаж байлаа.

“Түвшин маань харин их зоригтой юм аа,” гэж Бат шар айраг балгаснаа чангаар хэлэв. Тэр миний зүг бахдалтайгаар харж байлаа. “Ачигч хүн манай Ану шиг охинтой зэрэгцээд сууна гэдэг бас л ‘амбиц’ шүү. Гэхдээ залуу минь, бодит байдал дээр мөрөөдөл гуталны чинь уланд наалдсан шавартай адилхан байдаг юм.”

Түүний найзууд инээлдэв. Тэрхүү инээд миний чихэнд хадаас шиг зоогдож байлаа. Би юу ч хэлж чадалгүй доошоо харав. Миний гар дээрх хөдөлмөрийн сорви, эвэршиж хатуурсан алга минь тэр мөчид ядуу зүдүүгийн минь тамга мэт харагдаж байв.

“Мөнгөгүй, машин байхгүй, ирээдүй нь тодорхойгүй залуутай хамт байх нь Ану шиг охинд гай болно уу гэхээс тус болохгүй. Ану, чи өөрийнхөө үнэ цэнийг мэдэх хэрэгтэй шүү дээ. Чамд яаж ч бодсон ачигч залуу биш, амжилттай яваа эр хүн хэрэгтэй,” гэж Бат үргэлжлүүлэн доромжлохдоо огтхон ч зовсонгүй.

Тэр танхим дахь хүмүүсийн харц бүгд надад “Чи энд байх ёсгүй” гэж хэлэх шиг. Тэр агшинд би тэндээс босоод гүймээр санагдсан. Өөрийнхөө ядууг, өөрийнхөө зүгээр л нэг энгийн ажилчныг тэгтэл их үзэн ядаж байсан мөч надад өмнө нь байгаагүй. Би Ану руу харж зүрхэлсэнгүй. Түүнийг надаас ичиж байгаа байх гэж л айж байлаа.

Гэтэл Ану аажуухан бослоо. Тэр Батын өөдөөс шууд хараад маш намуухан, гэхдээ хүн бүрийн анхаарлыг татахуйц тод дуугаар ийн хэлэв: