Гявантай үнээ ба Дэндэвийн дотоод тэмцэл

Болсон явдал
Гявантай үнээ ба Дэндэвийн дотоод тэмцэл

Anuk

2026.03.21, 12:33

Гявантай үнээ ба Дэндэвийн дотоод тэмцэл
49 views

Шөнийн хоёр цаг. Модон байшингийн шал чихрах чимээ нам гүмд аянга ниргэх мэт хадна. Дэндэв дээш харан хэвтэх ч нүд нь огт анилдаагүй байлаа. Гадаа салхины исгэрээ алсарч, зөвхөн хаа нэгтээ хотны нохой хуцах нь алсаас дуулдана. Түүний сэтгэлд нэг л зүйл болохгүй байгаа мэт тавгүй мэдрэмж төрж, цээжин дотор нь хүнд оргино.

Тэрээр зөөлөн өндийж, цонхоор гадагш харав. Харанхуй дунд хотны мал харлан үзэгдэх бөгөөд хүрэн шар үнээнийх нь хэвтэж буй хэсэг л нүдэнд нь тусна. “Гяван…” гэх ганц үг толгойд нь зурсхийн орж ирлээ. Хэдхэн хоногийн өмнө сумын төвөөс олж авсан сонины тасархай дээр “Үхрийн гяван – асар үнэтэй түүхий эд” гэсэн гарчиг байсныг тэр мартаж чадахгүй байв. Гяван гэдэг нь үхрийн цөсөнд тогтсон чулуу бөгөөд анагаах ухаанд алттай дүйхүйц үнэ хүрдэг гэх. Түүний хүрэн шар үнээ сүүлийн үед эрс турж, өвснөөс гарч, нүд нь бүлтгэнэн өвчтэй байгаа нь яг л тэр сонин дээрх тайлбартай таарч байлаа.

Дэндэв орноосоо чимээгүйхэн босч, дээлээ мөрөвчлөв. Хажууд нь унтаж буй Хандармааг сэрээхээс эмээсэндээ хөлийнхөө үзүүрээр алхана. Хандармаатай сууснаас хойш тэр нэг ч удаа тайван нойрсоогүй мэт санагдана. Жаргалмаагаа орхиж, чинээлэг айлын ганц хүүхэн болох Хандармаа руу гүйсэн нь түүний хамгийн том алдаа байсан гэдгийг дотроо хүлээн зөвшөөрсөн ч, буцах зам хэдийнэ үгүй болсон билээ.

Тэрээр шүүгээний гүнээс нэгэн жижиг хайрцаг гаргаж ирэв. Дотор нь ээжийнх нь биеэс хагалгаагаар авсан элэгний чулуу байх аж. Ээж нь насан эцэстлээ өнөөх хар чулуунаас болж зовж, “Аминд минь орсон энэ чулууг битгий хаяарай” гэж захьсан юм. Дэндэв тэр чулууг харах бүртээ өөрийнхөө мөс чанарыг харж байгаа мэт санагддаг байлаа. Ээж нь өвдөж, хот руу хагалгаанд явах зардлыг хайж байхад Дэндэв Жаргалмаагийн ааваас гуйж очиж чадаагүй. Тэр үед тэрээр Жаргалмааг аль хэдийн орхиж, Хандармаагийн өнгө мөнгөнд толгойгоо мэдүүлчихсэн байсан юм.

“Залуу насны алдаа юу, эсвэл шунал уу?” гэж тэр өөрөөсөө асууна. Жаргалмаа өвдөөд хот явсныг дуулаад очиж уулзах зориг түүнд байсангүй. Түүний нүд рүү сэмхэн харж, “Би өөр хүнтэй болчихсон” гэж хэлсэн тэр өдөр Жаргалмаагийн тасарсан нулимс Дэндэвийн сэтгэлийг одоо ч түлсээр байв.